Ortadoğu’nun kanla yazılmış senaryoları yeniden oynanıyor. Perde açılıyor, başrollerde yine aynı figürler: İran ve İsrail. Karşılıklı tehditler, füzeler, misillemeler… Ancak bu savaşın gerçek hedefi yalnızca düşmanı alt etmek değil. Asıl hedef, alkış almak. Evet, bu savaş sahneleniyor – ama seyirciden onay, güç, meşruiyet ve hatta sempati kapmak için.
Bu bir savaş değil; bir politik performans.
İran, yıllardır “direniş cephesi”nin lideri olma iddiasında. İsrail ise “varoluş tehdidi” söylemini sürekli güncel tutuyor. Her çatışma sahnesinde roller aynı: biri mazlum, diğeri mağdur ya da kahraman. İç politikada yaşanan baskı, ekonomik kriz, yolsuzluk ve halk memnuniyetsizliği; dış tehdit algısıyla bastırılmaya çalışılıyor. Savaş ortamı, halkı susturmak için kullanılan bir sahne arkası perdesine dönüşüyor.
Alkış da burada devreye giriyor. Halkın korkusu, milliyetçi duygularla yönlendiriliyor; sosyal medya propagandası, haber görselleri, liderlerin sert açıklamaları… Hepsi bir “etki yaratma sanatı”na hizmet ediyor. Sahnede patlayan bombalar kadar, ekranlarda patlayan manşetler de önemli.
Alkış, sadece bir onay değildir; bir güç kaynağıdır. Uluslararası arenada meşruiyet sağlar. Liderlere içeride siyasi kredi kazandırır. Savaşın toplumlar nezdindeki etik sorgulaması, alkışlarla bastırılır.
İran halkı, ekonomik kriz ve baskı ortamına rağmen “dış düşman” söylemiyle bir araya getirilir. İsrail’de ise siyasi istikrarsızlık dönemlerinde her zaman güvenlik politikaları öne çıkar. Düşman, liderleri güçlü gösterir. Saldırı, zayıflığı örter. Ve her bomba, alkış bekler.
İşte bu noktada hikâye bozulur. Çünkü modern dünyada seyirciler artık uyanıyor. Gerçeği sahnede değil, kuliste arıyor. Propagandanın gölgesinde yaşanan sivil ölümleri, yıkılan hastaneler, öksüz kalan çocuklar… İnsanlık vicdanı alkışlamıyor artık. Salondan çıkanlar, sorgulayanlar, taraf olmayanlar artıyor.
Ve politik tiyatronun en büyük riski şudur: Eğer alkış gelmezse, perde erken kapanır.
İran ve İsrail arasındaki gerilim, gerçek bir çatışmadan öte, halkların acıları üzerinden yazılmış bir gösteri olabilir. Bu gösteri, ancak halklar alkışlamayı bıraktığında biter. Gerçek barış, sahnelenemez; inşa edilir.
Çünkü bir savaş alkış için oynanıyorsa, barış sessizlikte büyür.
